Media: fotografie, gedicht, kostuumontwerp, tasting, film en soundscape

 

Voor de fotobiënnale van Wieringen 2024 maakte ik de serie Eiland Af. Voor deze serie werd een herinterpretatie van de rouwdracht van Wieringen gemaakt uitgevoerd in signaalrode stoffen. Het kostuum is een exacte kopie van de oorspronkelijke rouwdracht van Wieringen met als enig verschil de stoffen waarin ik woorden heb gedrukt en elementen uit de golfbrekers aan de Waddenzijde van voormalig eiland Wieringen. Met het kostuum maakt ik een fotoserie, een tekst en in samenwerking met collega kunstenaars Tess Olijerhoek en Jochem Weststrate een soundscape en korte film.  De serie werd op drie verschillende locaties getoond en ondersteund door lezingen en tastings. Het project Eiland Af werd positief ontvangen door bewoners, overheden en pers. Ik heb de ambitie om meerdere klederdrachten uit het Zuiderzee gebied met lokale bewoners en vakmensen  te hercreëren en in beeld te brengen. 

 

De tekst die ik het gemaakt gaat over het verlies van identiteit in relatie tot het leven als eilandbewoner. Wat doet het met je beleving als je woonplaats niet langer een eiland is?  Wieringen is een voormalig eiland in de kop van de provincie Noord-Holland. Door de doorbraken van de Zijpe, het Heersdiep en het Marsdiep raakte het geïsoleerd. Terugwinning lukte niet.  Sinds 1924 is Wieringen verbonden met het vaste land.

 

Eilangd oaf  Rem van den Bosch, 20 juni 2024

 

Eertijd ware we een eilangd, bolwerk van rust

Nou niet meer, ongse eigenheid opgaand in de wiend.

We worre overlòpen, meenomen, beskerremd, uutsloten, insloten

Spreke een are taal, begriepe mekaar niet meer.

 

Naamlòòs in ’t zwart, een gezicht verborrege

In een wirreld van stilte weer verdriet wordt verborrege

Een sluier om te skuile, een toevlucht om te dele

Een tent van rouw, een skuilplaas voer wie wil hele.

 

Skuute op zee, een skuilplaas voer de sturrem

Weer erremoed en herinneringe mekaar omerreme

Oud en jong verenegd in dut donkere gewaad

Een teken van verbongdenheid dat blieft voertbestaan

 

Eilangd oaf

We benne niet langer een eilangd

Wat het dat dèèn met ongse eigenheid, wat komt ‘r van terecht

We rouwe, ’t verlede kiekt naar de toekomst, we ziene wel

De tredisie naar de werkelekheid, ’t verdwijnt, nag efkes en ’t is vort

 

We brenge een boeskip: Wees zuuneg op ‘r

Verlichte, verlèète, koestere, wense, doen, dèèr

Een wirreld van betekenis, vormt deur ongse dade

Dut eilangd dat we moete beware…

 

 

Gedicht door Rem van den Bosch

Vertaald naar Wierings dialect door Anne-Nita Wagemaker-Numeijer