Huid van het schip

Media: fotografie, gedicht, kostuumontwerp, film en soundscape

Voor de serie Huid van het Schip fotografeerde ik bij ‘Vereniging Behoud de Volendammer Botters’  te Volendam de onderdelen van botters, de traditionele vissersschepen. Ik maakte opnames van de huiden van de schepen en specifiek de overnaadse verbinding. De opnames en motieven van deze huiden heb ik afgedrukt in stoffen die de basis vormen van een herinterpretatie van de klederdracht van Volendam.  Het eindresultaat zijn twee kostuums waaronder een mannenkostuum en een vrouwenkostuum. Het zijn exacte kopieën van de originelen die in samenwerking met de Volendamse gemeenschap zijn gemaakt. Specifiek Aaf Steur en Simone Kwakman speelden een belangrijke rol bij het maken van de kostuums en daarnaast poseerden Volendamse jongeren verschillende dagen in de kledingstukken. Naast een fotoreeks is ook een korte film in ontwikkeling en ik heb een tekst geschreven die vertaald is naar Volendams dialect. De soundscape die de film ondersteunt komt tot stand de klanken die vrij komen tijdens het bramen van de huid van het schip. Huid van het Schip staat gepland om te worden getoond in het najaar van 2026 in Volendam.

Ûid van ‘t skip Rem van den Bosch, 30 juni 2025

we binne maakt van lêine,

vlòchte, spanne –

zòas tàuw in de wind

ze âige skrap zet téjge verlies. 

De ûid van ’t skip

ôevernâids ge-echt as erinnering

an ânde die wiste wâir de golleve bréjke dâne,

spréjkt in stilte van voaders in broers

die ginge, moar niet veròm kwamme. 

’n Màst groeit ûit de rêig van ’t dörp

recht, koppig, altêid gericht òp de verte. 

dâir klòm ooit ’n jònge

mit de zâi in ze stem

in zàut òp ze knieë. 

Ôender de kiel lêige de veroale,

inslôete in ’t àut,

in de véjzels van ’n jas die nàu

maakt is van béjlde,

van de têid die slêit moar niet vergéjt. 

We droege nette, nàu drage we echo’s.

Klâire as vlàgge van tràuw,

òmgéjve mit de stemme

van vràuwe an de ave,

van meziek àchter dichte déjre,

van ’n dörp dat zingt wet ’t niet zêgge ken. 

Wet ôeverblêift is de verbêinding

’n dràcht van binne-ûit.

Niet lànger vissend – moar vissend nâir betéjkenis

in de strôm van ’t verdwêine  

Want ôk as ’t tûig veràudert,

ôk as de ave minder bôte telt,

blêift de kern gespanne –

zòas tàuw nooit echt bréjkt

moar rafelt in kràcht. 

In erreges, tusse wòlke in woater

blêift er wet ûis bêi mekoar àudt

’n flûistering  

’n eroalde nôt. 

’n dörp dat ze âige, ondànks alles, 

blêift zinge in ze âige.